Toen Gery en ik begin jaren zeventig eens samen de basiliek van Vezelay bezochten en ik voor de eerste keer hoorde dat pelgrims zich daar in de Middeleeuwen verzamelden om naar Santiago de Compostela te gaan, heb ik gezegd: “Dat wil ik ooit ook: lopend in Vezelay aankomen en van ver de basiliek al op de heuvel zien staan. En daarna ook weer daar vandaan vertrekken voor de reis naar Santiago. Maar ja, ik werkte toen nog en dan is een tocht van enkele maanden niet erg goed te combineren met de belangen van je baas. Dus bleef het erbij dat ik dat steeds weer kon roepen als ik goed getafeld had. Stoere taal, maar tamelijk vrijblijvend.  

In 2006 werd deze droom echter waarheid: Pelgrim Theo liep van Zaandam de Camino Frances naar Santiago de Compostela en door naar het einde van de wereld: Fisterra.

Bij de kreet ‘Pelgrim Theo’ hoort een verhaal. Toen ik op een keer bij de fysiotherapeut in de wachtkamer zat, kwam er een oude bekende binnen en we raakten aan de praat over onze dagelijkse bezigheden. Ik vertelde toen aan hem waarom ik daar zat en waarom ik zo snel mogelijk op pad wilde naar Santiago. Toen hij aan de beurt was, bleef ik achter met een oude dame die ons hele gesprek uiteraard gehoord had, maar tot nu toe niets had gezegd. Na enige tijd stilte buigt ze zich naar me toe en zegt: “Als Sint Jacob wil dat u pelgrim wordt, dan wordt u ook pelgrim, hoor!”  

Kennelijk is Sint Jacob op mijn hand, want in 2007 mocht ik voor de tweede keer de camino volbrengen. Met als startpunt Arles liep ik de Camino del Norte.

Nu is het 2009 en ga ik vol goede moed voor de derde keer op weg. Ik start in Limoges en hoop de Camino Primitivo te volgen.