Ik was vanmiddag op tijd in mijn kamertje omdat ik vandaag maar 15 km gelopen heb. Vanmorgen ben ik om 8 uur gestart in de mist en …. kou en daarom heb ik voor het eerst in de lange broek gelopen. Heel even maar, hoor, want een uur later stond de zon alweer vlammend aan de hemel. Dus… weer insmeren (ja dat doe ik tegenwoordig) en pet op, want ik heb een heilig ontzag gekregen voor de zon. Zij heeft mij klein, heel klein gekregen. Maar goed, het is mooi weer, dus ik mag niet klagen.

Dat deed ik wel na ongeveer 10 km, want mijn linkervoet ging weer behoorlijk opspelen. Maar….. toch niet zo erg als eergisteren. Nou heb ik ook minder gelopen natuurlijk, maar toen ik het verband vernieuwde bleek inderdaad dat het bovenste plekje bijna dicht was gebleven. Misschien gaat het andere ook wel weer een beetje dicht, dat hoop ik tenminste. Want ik ben heel blij met alle lieve en goedbedoelde adviezen, maar feit blijft dat de schoenen gewoon ergens knellen. En daar kan ik zo snel geen oplossing voor vinden onderweg. Maar ik ben wel echt blij dat iedereen zo meedenkt.
Ik moet tegelijk ook bekennen dat ik onderweg een heel klein mannetje ben, dat alleen maar aan zijn voet denkt. Maar dat wil ik niet, want daarvoor is deze hele reis me veel te lief. Ik geniet van het gerommel in alle talen met de Portugezen die heel aardig zijn. En vandaag heb ik mijn eerste medepelgrims ontmoet. Weliswaar waren het 4 Italianen, maar toch. Zij zijn op de fiets onderweg naar Santiago de Compostela en moeten nog 5 dagen. Verdere wandelaars zie ik nog steeds niet. Ook zie ik geen pelgrims onderweg naar Fatima. Die zouden massaal langs de weg moeten lopen in omgekeerde richting dan, maar ik heb ze nog niet gezien.
Goed, de kaartjes krijgen jullie nog niet, want deze computer hebben ze daarvoor afgesloten. Dus helaas…

Ik ging net hier in Ansiao naar het Centro Cultural. Ik heb 3 keer de weg gevraagd, maar 3 keer verstonden de Portugezen mijn mooie Portugees niet. Snap je dat nou? Maar goed, ik kwam er en voor de deur zat een meisje met een laptop op haar knieën en een donkere jongen naast haar, die ze Engels aan het leren was. Nou, dan maak je zo een praatje en blijkt dat het meisje uit Kroatië komt en hier 4 weken vrijwiliigster is in een kamp voor vluchtelingen uit Afrika. De donkere jongen kwam uit Nigeria. Ik vroeg of er binnen een PC was, maar nee, dan moest ik naar de Bibliotheca.
Daar zit ik dus nu en omdat ik op de PC wilde, werden 2 meisjes door de Portugese mevrouw die hier de scepter voert, onverbiddelijk weggestuurd. Het Kroatische meisje kwam ook weer binnen en toen hebben we nog een gezellig gesprekje gevoerd, alledrie in een taal die niet de onze was.

O ja, de baas van het restaurant waar ik slaap is vroeger coureur geweest en heeft in dezelfde
jaren de Tour de France gereden als onze Joop Zoetemelk. Hij begroet mij nu ook
steeds met “Ola, senor Zoetemelk”, wat hij dan ongeveer uitspreekt als ‘Zwoeétemelk”.
Dus ik zit hier goed. Ik heb een kamertje boven een restaurant en toen ik hier aankwam, zag ik zoveel mensen uit het restaurant komen, dat het wel goed moet zijn, dus vanavond ga ik er eten.
Morgen moet ik 20 km lopen, dus ik ben benieuwd hoe het zal gaan. Nou ja, gaat het niet, dan maar weer het laatste stuk, gezeten op mijn achterste. Het is niet anders.

Jammer alleen is dat het met mijn voet niet beter gaat. De plekken zijn weer open en het doet zeer als ik loop. En als je de hele dag met pijn in je poten loopt, gaat de lol er wel een beetje af. Tenslotte doe ik deze tocht voor mijn plezier, het is geen aangenomen werk. En iedere keer het laatste stuk met de taxi moeten, is toch niet leuk.
Het plekje waar ik vorige keren last van had, blijft nu gewoon keurig in orde, daar heb ik geen last van. Maar deze plekken zitten op een plaats waar de pleisters en zo ook niet goed blijven zitten. Tijdens het lopen verschuift de boel en dat zou niet moeten natuurlijk. Ik heb het idee, dat de schoenen iets te nauw zijn als ik een stuk gelopen heb. En dan gaat het schuren of zo. Nou ja, wat precies weet ik ook niet, maar het is wel jammer.

Ik loop dus goed na te denken, daar heb je wel tijd voor op zo’n dag en ik ben nu van plan om in rustig tempo nog een paar dagen door te lopen tot ik in Coimbra ben. Afhankelijk van de toestand van mijn voet besluit ik daar of ik door kan lopen of dat het beter is om te stoppen en naar huis te gaan.
Het zou wel jammer zijn, want dat is echt het enige waar ik last van heb, verder gaat het uitstekend met me en ben ik in hele goede conditie. Maar goed, het betekent ook niet het einde van de wereld, tenslotte loop ik niet voor de eerste keer naar Santiago. En dat hoort er natuurlijk ook bij, een pelgrim moet ook met teleurstellingen leren omgaan!

Voorlopig zit ik nu weer hier in Alvaiazere in een pension en heb een grote kamer en een mooie badkamer. Dus ik heb weer lekker in bad gelegen. Vanavond kan ik hier ook eten, dus ik hoef de deur niet meer uit.
En morgen zien we wel weer verder.

Ik ben ook achter de computer gekropen om de website te lezen en de reactie. Heel leuk om te lezen en ook leuk om iets van Paul te horen. Zo zie je maar, ergens kom je elkaar dan weer tegen, al is het via de website.

Vanmiddag heb ik de synagoge bezichtigd. Het is de oudste synagoge van Portugal, maar is maar 70 jaar een synagoge geweest. Toen zijn de Joden eruit gegooid en konden vertrekken of Christen worden. Er zijn Joden Christen geworden, die werden de “Nieuwe Christenen” genoemd, maar er zijn ook veel Joden vertrokken, onder andere naar Amsterdam.
Dat is wel grappig, want later kom je dan allerlei giften tegen, zoals bijvoorbeeld Delfts blauwe bordjes en tegeltjes, die geschonken zijn aan deze synagoge door de Portugese Joden in Amsterdam.
Verder kwam in deze synagoge ook Abraham Zacuto. Niet bekend? Nou, dat is de man die de kaarten getekend heeft voor Vasco da Gama, zodat deze met behulp van die kaarten Amerika heeft ontdekt.

Morgenochtend krijg ik om half zeven al ontbijt, zodat ik vroeg weg kan. Ik ben benieuwd hoe mijn voet het dan houdt en of ik het hele eind, ruim 30 km, kan lopen. De ene plek is net dicht, de ander nog wat vochtig. Kortom, mijn voeten zien er nog niet uit, dus ik ben benieuwd hoe dat gaat als ik mijn loopschoenen weer aan heb. Maar goed, na 17 km schijnt er een café te zijn en dan kijk ik of ik nog verder kan. Anders maar weer een bus of taxi. Ik zit er niet meer mee als ik niet alle kilometers lopend afleg. De afstanden per dag zijn voor mij eigenlijk net te veel, ik houd daar niet van. Voor één keer is dat niet erg, maar iedere dag vind ik niks. Maar helaas, er is geen eerdere overnachtingsmogelijkheid. Ja, je kunt niet alles hebben natuurlijk.
Vanaf Porto gaat dat weer beter omdat ik dan weer allerlei refugio’s onderweg tegenkom. Gery riep al: “Dan ga je toch even met de bus of zo naar Porto?” Er is een bus, gisteren reed de bus naar Porto vlak voor mijn bus. Jullie zien, de verleidingen zijn vele. Maar dat ga ik natuurlijk niet doen, dan moet mijn voet er wel erg aan toe zijn.
We zullen het zien morgen…….

Vanmorgen ben ik op mijn gemak opgestaan, rustig gedoucht, wasje gedaan, ontbeten. Om 9 uur was ik weer kant en klaar, schoon en netjes. Toen ben ik de rots opgeklommen, waarop het kloostercompex van Tomar staat. Eerst is er op die plaats een kasteel gebouwd door de Moren en honderden jaren lang was dat onneembaar tot het de Portugezen met behulp van een kruisvaardersleger, dat op weg was naar Jeruzalem en wel zin had in een verzetje, erin slaagden het kasteel te veroveren. Sindsdien is het altijd in Portugese handen gebleven. Eerst hebben er de Tempeliers gewoond, die het kasteel vergroot en verfraaid hebben. Later is het het verblijf geweest van de koningen van Portugal, totdat deze verhuisden naar Lissabon.
Daarna is het een klooster geworden, maar in de loop van de tijd kwamen er steeds kloosters bij en nu zijn er zes, met als gevolg dat er bijvoorbeeld ook 6 kruisgangen zijn. Het is in één woord schitterend! Echt adembenemend mooi, je gelooft je ogen niet. Er zijn heel veel verschillende bouwstijlen te zien: Moorse, Portugese, die van de Tempeliers. Ik heb er erg van genoten.

Hierna heb ik een uur in de bus gezeten naar Fatima, een bekende bedevaartsplaats. In 1916 is er tot driemaal toe een engel verschenen aan 3 herderskinderen. In het jaar erna verscheen Maria aan hen maar liefst 6 keer, waarbij zij hen 3 geheimen vertelde:
Het eerste geheim was de voorspelling van het einde van Wereldoorlog I en het begin van Wereldoorlog II.
Het tweede geheim was de voorspelling van de Russische revolutie en de opkomst en ondergang van de Sovjetunie.
Het derde geheim bleef echt geheim, dat wist alleen het Vaticaan. Dat zou in 1960 bekend gemaakt worden, maar dat jaar verstreek en vanuit het Vaticaan bleef het stil. Boze tongen beweerden toen dat er of geen derde geheim was, of dat het derde geheim de voorspelling van de ondergang van de Rooms-Katholieke kerk zou zijn. Pas in 2000 maakte het Vaticaan bekend dat het derde geheim de voorspelling was van de aanslag op de Paus, die toen net had plaatsgevonden. Waar of niet, ieder jaar trekken er duizenden gelovigen naar toe.

Ik ben er nu dus ook geweest en eerlijk gezegd ben ik dan toch te Protestant. Wat een kermis. En echt waar, je ziet daar vrouwen op hun knieën naar Fatima kruipen, honderden meters. De mensen kopen er voor veel geld kaarsen om ze een paar meter verder in een groot vuur te gooien. De betekenis daarvan is me ontgaan, ik heb geen flauw idee wat de gedachte daarachter is. Verder wemelt het er van kraampjes en winkeltjes die de meest vreselijke souvenirs verkopen. Het is veel erger dan in Lourdes bijvoorbeeld.
In Fatima stikt het natuurlijk ook van de hotels voor de bedevaartgangers. Uiteraard is er een hotel dat ‘Fatima’ heet en zijn er verder hotels die naar andere heilegen heten, maar er is ook een hotel dat ‘Halleluja’ heet en zelfs één dat ‘Viva Deus’ heet!

Ik vind het leuk dat ik dit nu een keer gezien heb, maar een tweede keer zal ik er niet naar toe gaan. Ik moet tot kwart voor zeven op de bus terug naar Tomar wachten, dus nu zit ik op mijn gemakje achter een aards biertje te wachten.

Verder heb ik besloten morgen ook nog een dag rust te nemen, zodat mijn voet nog een dagje rust heeft en kan helen. Ik kijk wel wat ik morgen ga doen! Jullie horen het wel weer! Dank voor de reacties en ja zussen, ik pas op mezelf.

Omdat het weer een warme dag zou worden, stond ik vanmorgen om 5 uur al naast mijn bed en ben ik om 6 uur al gaan lopen. Het was nog donker zelfs. Toen was het nog goed te doen om te lopen.
Nadat ik een poosje gelopen had, kwam er een oude man op een oude fiets met een mandje achterop voorbij. Hij stapte af om een praatje te maken en vertelde dat hij in Holland geweest was en een beetje Hollands sprak. Hij zei ook een paar woorden in het Nederlands, ik begreep er geen jota van, maar deed natuurlijk alsof. Enfin, hij fietste een stukje mee, reed soms even door, stapte dan af, ging het land in en kwam terug met een meloen of een ander stuk fruit. Dat verdween dan in zijn mandje op de fiets en zo scharrelde hij zijn kostje op. Hij bood mij ook van alles aan, maar om nou met een meloen in je rugzak te gaan lopen, dat is ook weer zowat.

Om een uur of twaalf werd het weer goddeloos gloeiend heet. Nou denken jullie natuurlijk dat ik loop te overdrijven. Om dat nou meteen de kop in te drukken, heb ik om 12 uur aan Gery gevraagd op buienradar te kijken hoe warm het in Tomar was. Het bleef even stil en toen zei zij, met het nodige ontzag in haar stem: “VEERTIG graden!!” Ik bedoel maar.
Na dit gesprekje ben ik nog doorgelopen naar de eerstvolgende bar. Toen had ik er ruim 20 km opzitten en ik vond het echt onverantwoord om nog verder te lopen. Je kunt de zaken ook overdrijven en dat heb ik dus niet gedaan. Na een praatje met de barman heb ik voor de laatste 10 km een taxi genomen naar Tomar. Het is echt buitengewoon warm, je ziet ook helemaal niemand meer op straat.

In Tomar zit ik nu in een pension en heb ik een kamertje, badkamertje met een bad, minibar, tv en airco. Allemaal klein, je kunt je kont niet keren, maar alles is er en voor € 35, dus dat is prima.
Ik heb een uitgebreid bad genomen, heb een lekker dutje gedaan, en ben daarna een grote ijs gaan eten. Vervolgens ben ik naar het toeristenbureau gegaan, heb daar de aankomst- en vertrektijden van de bus naar Fatima gekregen en de openingstijden van de burcht en het convent hier in Tomar. Ik vroeg of er een internetcafé was en toen zei het meisje: “Als u zich omdraait, kunt u beginnen”, dus dat was fijn. De kaartjes staan er weer op, alleen het kaartje van 27 augustus is er niet meer. Nou ja, kniesoor die daarover valt.

Ik ben ook naar de apotheek geweest voor mijn voet, want ik heb nog steeds twee open plekken en dat is niet prettig. De pleisters gaan steeds los, dus dat schiet niet op zo. Beladen met zalfjes en pleisters, waarvoor ik alles bij elkaar nog geen € 10 betaalde, kwam ik de apotheek weer uit. Nou maar hopen dat dit allemaal helpen zal. In ieder geval blijf ik morgen in Tomar, dan kijk ik hoe het met mijn voet gaat. Als het nog niet veel beter gaat, neem ik misschien nog wel een dag rust. Van de plek die de vorige keren steeds open was, heb ik gek genoeg nu totaal geen last, maar nu dus wel op andere plaatsen.

Ja, het moet wel een beetje een pelgrimstocht blijven natuurlijk, dus af en toe wat ontberingen horen erbij.
En ik loop richting noorden, dus op een dag wordt het koeler, dat kan niet anders. Nooit gedacht, dat ik nog eens over de warmte zou klagen!

Ik wilde vandaag stoppen in Azinhaga, zoals ik me gisteren voorgenomen had, maar alles liep een beetje anders. Ik begon uiteraard weer met lopen, lopen, lopen, lopen! Marnix belde en dat was even gezellig ouwehoeren en lachen. Daarna was ik ineens de gele pijlen kwijt en dacht: “Ik ga er ook niet meer naar zoeken, ik ga gewoon over de weg naar Azinhaga”. Met behulp van de GSM de koers bepaald en in de hete zon langs de weg gelopen. Toen fluisterde de verleiding mij in: “Als er een auto stopt en de bestuurder vraagt of je mee wilt rijden, moet je dat meteen doen!” En zie, na 5 minuten stopt er een auto met een jong stel. Niet om te vragen of ik mee wilde rijden, maar de vrouw had een of ander insect in haar beha gekregen en manlief moest die eruit vissen. Toen ze mij zagen en mijn schelp op de rugzak, zei de vrouw: “O, bent u onderweg naar mij? Ik woon op de camino en zie elke dag pelgrims voorbijkomen.” Zij wonen vlak boven Porto, waren op vakantie in de Algarve, maar op de terugweg naar huis, omdat het veel te heet is in de Algarve. Ze gingen weer lekker zwemmen in water van 16 graden. Kijk, dan heb je meteen onderwerpen van gesprek natuurlijk: de hitte en de camino, wat wil je nog meer? Ik vroeg of ze geen zin had om dan zelf eens de camino te lopen, maar ze was twee keer met de auto in Santiago geweest en dat was genoeg. Aardige mensen en toen ze hoorde dat ik tot Azinhaga wilde lopen, werd ik spontaan in de auto gehesen en brachten ze me wel even, ze waren toch voor hun plezier aan het rondrijden. Dus zoefde ik 7 km over de weg tot Azinhaga, daar hebben ze me bij een café afgezet. Ja, Sint Jacob schudde zijn wijze hoofd en liet het me wel even fijntjes voelen: ik liet namelijk mijn petje bij hen in de auto liggen.

Maar het wordt nog gekker. In het café kreeg ik het adres en telefoonnummer van een hotel, maar toen ik daar voor de deur stond, was er niemand te bekennen. Ook op mijn telefoontje kwam geen antwoord, dus ben ik weer terug naar het café gegaan. Een andere mogelijkheid om te overnachten was er niet, dus toen heb ik een taxi gebeld en me nog eens 7 km laten vervoeren naar Golega. Zo kon het gebeuren dat ik 18 km liep en 32 km ben opgeschoten. “Ach”, zei de taxichauffeur, “ik heb elke dag wel een pelgrim in de auto, dus niets om je voor te schamen”. Dat heb ik ook niet gedaan, maar wat Jacob ervan dacht? Ik wist het niet, maar kwam tot de ontdekking dat er wel hotels zijn hier, maar niet één onder de prijs van € 100 per nacht. In één hotel vroegen ze zelfs € 130 per nacht. Dat is dus in een gat als dit duurder dan in Lissabon!! Dat komt omdat het hier wemelt van hele dure paardenfokkerijen, waar dus ook hele rijke mensen op af komen. Ik vond dat toch een beetje al te gortig en nu heb ik voor een veel redelijker prijs een appartement op een mooie camping: een kamer, slaapkamer en badkamer. Dus je ziet, Jacob heeft me de niet gelopen kilometers ruimschoots vergeven. Sterker nog, hij deed ook nog een wondertje als toegift. In het hele dorp zijn de winkels dicht, behalve 1 winkeltje. In dat winkeltje kun je alles kopen dat niet eetbaar is, voor de Barendrechters onder ons: een soort ‘Anna Tas’, en laat ik nou net in dat ene winkeltje een nieuwe pet kunnen kopen!! Het is weliswaar eigenlijk een damespet, maar dat zie je niet in de wandeling.

Hier in Golega heb ik de kerk bekeken. De kerken zijn hier vrij kaal, niet de Spaanse overdaad, maar in het koor zijn allemaal prachtige tegelplateau’s van blauwe tegeltjes, met allerlei voorstellingen. Erg mooi!
Weer geen computer hier, maar alla, tot morgen maar weer!