km 21,17     stappen 30.687 / totaal km 514,29     totaal stappen 728.666

Vanmorgen heb ik natuurlijk als rechtgeaard Nederlander vanwege Koninginnedag staande naast mijn rugzak het Wilhelmus gezongen met de klompjes van Ursula in mijn opgeheven rechterhand. Het kostte wat moeite om rechtop te blijven staan, maar dat zou wel eens te maken kunnen hebben met de hoeveelheid wijn die mijn gastheer gisteravond heeft geschonken. Het was nog een hele klim naar de zolder, maar ik heb een ontzettend leuke avond gehad. We hebben gediscussiëerd dat de stukken eraf vlogen, alleen moet je me nu niet meer vragen waarover.

Maar na wat stevige hagelbuien was ik weer goed bij de positieven en heb er een rustige wandeling van gemaakt door de bossen. In Namen zou ik voor de kathedraal op Arij en Ellen wachten. Aangezien ik eerst bij toeval langs de Eglise St. Loup kwam, ben ik daar ook maar even gaan kijken en toen bleek weer eens dat mijn schelp helemaal geweldig is. Er stond een groepje mensen met elkaar te praten en ineens komt een mevrouw uit dat groepje naar me toe met de vraag: “Gaat u onderweg of bent u al onderweg?” Dus ik vertelde wat ik aan het doen was en vervolgens vroeg ze: “Meneer, mag ik met u op de foto?” Wie van jullie is wel eens door een wildvreemde aangeklampt met de vraag of je met hem of haar op de foto wilt? En dan nog wel in België? En denk nou maar niet dat je dat ook wel kunt bereiken door met een schelp achterop je jas te gaan lopen. Je moet er wat voor doen!! Jacobus herkent de ware Jacob’s!

Overigens hebben Arij en Ellen vandaag bijna net zoveel gelopen als ik. Zij kwamen Namen binnen en zagen toen een parkeergarage, die De Kathedraal heette. Slimme Nederlanders als zij zijn, zetten zij daar natuurlijk hun auto neer, waarbij zij totaal over het hoofd zagen, dat zij in België waren. Want in België kan de parkeergarage dan wel De Kathedraal heten, maar als je eruit komt, is de kathedraal echt precies aan de andere kant van de stad! Logisch toch? Geen nood, ze kwamen er en pikten mij op om naar de camping 20 km verderop te gaan. Geen kunst als je een auto hebt. Dus nu heb ik weer eens riant in een auto gezeten en zag de bomen aan mij voorbijflitsen. Dat was zeer comfortabel, mag ik wel zeggen. Argwanenden onder jullie zullen nu denken: “Ja, zo kan ik ook pelgrim zijn”. Laat ik jullie dan mogen verzekeren dat die 20 km de verkeerde kant opgaan  en ik er dus geen voordeel van heb. Ik begreep van Gery dat er nog geen verder nieuws over Marnix is, dus we wachten maar af. Ik wilde al op mijn schreden terugkeren, maar ik mag niet van het thuisfront. “Ieder zijn taak”, zegt Geer en de mijne is lopen dus. Maar morgen is het zondag en ik ga er dan een rustdag van maken, dus dan wordt er niet gelopen. Gery heeft de hele website, inclusief alle commentaren voor me uitgeprint, dus die ga ik eens uitgebreid lezen, wel zo makkelijk, op papier en op mijn luie kont!

Wie nu denkt dat er intussen op het thuisfront niets gebeurt, kent ons niet. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Marnix heeft geniest! Dit geheel alledaagse gebeuren heeft er bij hem toe geleid, dat hij daarbij het gevoel had of iemand met een mes in zijn rug stak. Vervolgens ging het licht bij hem uit en werd hij wakker op de vloer van de keuken. “Komaan”, dacht hij, “ik hoor hier niet”, maar hij kon niet opstaan en heeft zich vervolgens met ware heldenmoed naar de telefoon gesleept. Als een goede moeder heb ik uiteraard het werk het werk gelaten en ben te hulp geschoten. Enfin, dokter erbij, je weet hoe dat gaat, vervolgens naar de neuroloog. Die keek even en liet toen een bed voor hem opmaken in het ziekenhuis. Dus dat ging allemaal lekker snel, vooral omdat er dezelfde dag nog een MRI-scan gemaakt is. Daar kreeg hij vanmorgen de uitslag van: 2 hernia ‘s tegelijk maar liefst! De neurochirurg kwam ook langs, maar volgens hem heeft opereren alleen zin als je ook pijn in je benen hebt en niet als je pijn in je rug hebt. Dit was weer geheel nieuw voor ons, maar alla, de chirurg is ook nog maar net afgestudeerd. Dus nu is het even afwachten wat er dan wel gaat gebeuren.
Het is heel erg beroerd voor hem, aangezien hij per 1 mei zijn andere huis krijgt en hij net was begonnen in het Kunstcentrum. Die vreugde heeft hij precies 1 dag mogen beleven.

Maar…tot nu toe zijn wij tevreden over de snelheid van handelen, dat hebben we wel eens anders meegemaakt. En ondanks alle kommer en kwel waren er toch nog een paar grappige dingen: De huisarts belde met het ziekenhuis en kreeg de boodschap dat hij een bepaalde injectie toe moest dienen tegen de pijn. Nou had hij die natuurlijk niet bij zich, dus moeder racete met hoge snelheid naar de apotheek, was alweer bijna terug, toen de huisarts belde dat hij ook nog een ontsmettingsdoekje nodig had. Met ware doodsverachting het stuur weer omgegooid en al met al heeft het zo ‘n 3 kwartier geduurd voor ik weer terug was. En al die tijd heeft de huisarts bij Marnix gezeten. Hij had ook de band, die je om je arm krijgt om de aderen goed te zien, niet bij zich, maar gezamenlijk hadden zij besloten dat het ook heel goed ging met de oplader van de mobiel. Kijk, dat vind ik nou geweldig zoiets, we hebben echt een super huisarts.

Verder zaten we in de onderzoekkamer van het ziekenhuis op de dokter te wachten, toen ik ineens een plastic flesje met nog een klein beetje alcohol erin zag staan, dat nou net zo mooi klein en flexibel zou zijn om wasmiddel voor Theo in te doen. Dat flesje stond gewoon te vragen om gepakt te worden. Marnix zei: “Stop in je tas” en dat flesje leek mij bemoedigend toe te lachen, dus ik pak het, doe mijn tas open, houd het flesje erboven, zeggend: “Nou ja, het is zo ‘n handig flesje”en…….. daar opende de deur zich en kwam de dokter binnen. Ik voelde me 3 en Marnix lag dubbel. De dokter zei niets, maar toen hij weer weg was, zei Marnix streng tegen me: “Hij zag het wel, hoor!”en stelden wij ons even voor, dat hij, als we weggingen, zou zeggen: “Mevrouw, wilt u even dat flesje uit uw tas halen en terugzetten?” Maar…… ik heb het flesje en hoop nu maar dat Jacobus met me eens zal zijn dat in dit geval het doel de middelen heiligt en anders moet Theo maar een extra kaarsje voor me branden!

Marnix en ik zouden dit weekend naar Namen gaan om Theo nieuwe gidsen, schone T-shirts en…. wasmiddel te brengen, maar nu ligt de zaak even anders. Gelukkig nemen Arij en Ellen de honneurs waar en kan ik hier even standby blijven. Maar mocht er de komende tijd enige onregelmatigheid in de berichtgeving op de website zijn, dan weten jullie dat ik even druk bezig ben en echt geen tijd heb om het nieuws erop te zetten, hoewel ik natuurlijk wel mijn best zal doen.

 km 20,85     aantal stappen 30.228 / totaal km 493,12     totaal stappen 697.979

Vandaag was het een eitje. Niet ver en ik liep op een jaagpad langs de Maas en dat ging uitstekend. Vanmorgen in Huy kwam ik een Nederlands echtpaar tegen, dat in hetzelfde hotel geslapen had. We stonden een praatje te maken (natuurlijk, als echte pelgrimgangers herken je elkaar) en opeens zei mevrouw: “U mag mij feliciteren”. De burgemeester van Veldhoven, waar ze wonen, had op haar mobiel gebeld, dat ze morgen op het gemeentehuis moest komen, omdat ze een lintje kreeg. Dat ging natuurlijk niet, maar, zoals ze zei: “Ik kan het aan de Belgen niet vertellen, want die weten niet waarover ik het heb, maar nu kom ik een Nederlander tegen en die snapt het wel, dus is er tenminste iemand die me toch kan feliciteren!” Ze vroeg waar ik vandaan kwam en toen bleek ze ook nog in Zaandam geboren te zijn. Je ziet, Zaankanters kom je overal tegen!

Ik was lekker op tijd in Andenne, het doel voor vandaag en heb eerst bij een Italiaan een lekkere pizza gegeten. Toen naar de VVV en toen ik daar binnenstapte, werd ik begroet met: “Ah, u zoekt een slaapplaats als pelgrim naar Santiago”. Ze haalde een boek tevoorschijn met ik weet niet hoeveel adressen van slaapplaatsen, die alleen voor Santiagogangers zijn. Ik bedoel maar, hier ben je iemand als pelgrimganger, ook zonder filosofische overpeinzingen. Nu heb ik een zolder voor mij alleen en ik krijg straks ook te eten voor een bedragje van € 7, dus wie doet je wat. Bovendien is de heer des huizes ook naar Santiago gelopen, dus er zal straks heel wat afgepraat worden. Mijn enkel heeft zich ook keurig gedragen, dus morgen op naar Namen.  

 km 34,52     stappen 50039 / totaal km 472,27     totaal stappen 667.751

Tjonge, jonge, wat heb ik vandaag een eind gelopen, dat was afzien. Ik was total loss toen ik eenmaal in Huy arriveerde en natuurlijk lag de camping nog minstens 3 kwartier lopen buiten Huy. Ik liep op mijn tandvlees en dacht: “Dat red ik niet meer, ik ga hier nu een hotel zoeken”. Ze doen hier wat spottend over Nederlanders, maar wel op een aardige manier. Ik vroeg aan een jongen en een meisje, waar een hotel was hier. “Ik woon hier”, zei het meisje, “maar ik weet eigenlijk geen hotel.” Dus ik zei uit de grap: “Hoe kan dat nou, je woont hier toch? Zoek je hier dan niet elke dag naar een hotel?” Het meisje schoot in de lach, waarop haar vriend zei (uit grap): “Joh, niet lachen, want het is een Hollander en die houden niet van lachen!” Ik vond het wel komisch, maar een hotel had ik niet. De VVV bracht uitkomst en verwees me naar een hotel, waarvan ik alleen maar onthouden heb dat het maar 300 meter lopen was. Ik arriveerde er en werd opgevangen door een heel aardige mevrouw, die al met een stempel in haar hand klaarstond. Daarna zei ze moederlijk: “Gaat u nu eerst maar lekker in bad, dan gaat u lekker een poos liggen en als het dan tijd is om te eten, bel ik u wel even!” Superaardig zijn de mensen voor me en ik zit nu in een prima hotel en ben alweer lekker uitgerust. Mijn enkel is ‘s avonds pijnlijk, maar ‘s morgens weer opgeknapt en de omgeving is schitterend met veel bossen. Mijn kleren liggen al in bad en ik ga er straks bij. Dat gaat in een moeite door en geloof het of niet, maar ze worden echt schoon en het kost bijna geen extra moeite. Zo willen we het hebben. Morgen heb ik niet zoveel kilometers voor de boeg, dus dan zal ik eens rustig aan doen.    

 km 27,07     stappen 39.238 / totaal km 437,75     totaal stappen 617.712

Luik is een droevige en sombere stad en het was dan ook een grote verrassing toen ik de kerk van St. Jacques binnenkwam. Deze is echt schitterend van binnen. Meestal is die kerk dicht, maar vandaag was hij bij toeval open, omdat er een klas met Poolse kinderen werd rondgeleid. En de juffrouw van die klas was dolblij, want nu konden de kinderen ook nog eens een ‘echte pelgrim’ zien. Dus ik werd bij het beeld van St. Jacques neergezet en vervolgens mochten de kinderen mij interviewen. De juffrouw speelde voor tolk en vertaalde mijn Frans in Pools. Geweldig leuk was dat weer. Je beleeft ook elke dag iets anders.

Vanmorgen regende het pijpestelen (of zijn het nou pijpenstelen?) en in de stad ging dat nog wel, maar het pad in de heuvels was erg slecht. En dan ben ik door dezelfde schoenen, die mijn enkel zo netjes in fatsoen houden, ook een beetje gehandicapt, omdat die enkel niet kan buigen en heuvel op, heuvel af is dan lastig. Ik moet dan kleine stappen nemen. Ik maak me wel een beetje zorgen hoe dat straks in de bergen gaat, maar vooruit, dat zien we dan wel weer.  

Vanmiddag werd het gelukkig droog en toen ik op mijn nieuwe camping in Esneux aankwam, scheen de zon weer. Mijn tentje staat weer, nog even douchen en dan wandel ik naar Esneux om een hapje te eten. Dat is vandaag weer een eindje lopen, want uiteraard liggen de meeste campings niet middenin het centrum. Maar ach, het kan niet alles kaviaar zijn.    

 km 35,7     stappen 51.753 / totaal km   410,68     totaal stappen 578.474

Maastricht is al een beetje ‘buitenland’, er hangt een heel andere sfeer. Iedereen zit lekker op een terrasje of loopt te flaneren. Ik heb me gisteravond uitstekend vermaakt, zittend op het Vrijthof met lekker eten voor mijn neus.

Het was vandaag een verre tocht, maar wel een hele mooie. Helemaal langs de Maas en ik heb mijn eerste echte heuvels ‘genomen’. Dat was aanzetten en mannenwerk!

Ik heb de hele ochtend SMS-jes naar jan en alleman verzonden en was verbaasd dat ik maar van niemand iets terugkreeg. Ik begon me al een beetje ongerust te maken, tot ik erachter kwam dat mijn beltegoed schoon op was en mijn SMS-jes helemaal niet verstuurd waren. Weet ik veel, als ik een piepje hoor, denk ik dat het goed is en kijk ik verder niet. Maar goed, toen maar naar een sigarenwinkel om op te waarderen en ik dacht weer slim te zijn en het die man meteen te laten regelen. Natuurlijk wilde hij dat voor me doen, maar het scheen maar niet te lukken, want hij bleef maar bezig en keek steeds raadselachtiger. Nou, tactisch heb ik hem toen maar weer mijn mobieltje ontfutseld en wat bleek? Aan de grens heeft het vriendelijke Belgische madammeke mijn toestel op Nederlands ingesteld, dus alles wat gezegd werd, namelijk dat mijn beltegoed opgewaardeerd was, was in het Nederlands en dat verstond hij gewoon niet, maar wilde dat niet zeggen!

Verder valt er nog te melden dat het prachtig weer is en dat mijn armen verbrand zijn, dit om de thuisblijvers jaloers te maken. Mijn grootste filosofische gedachte vandaag was: “Ik vind het allemaal PRACHTIG”, zoals mijn schoonmoeder gezegd zou hebben. En nu…allez mannekes en vrouwkes, het restaurant in Luik wacht op me!  

 km 15,46     stappen 22.407 / totaal km 374,98     totaal stappen 526.721

Gisteren heb ik van de vrouw van de campingeigenaar een fiets kunnen lenen om in Lanaken geld te pinnen, omdat ik zo ver van het centrum zat. Toen ik terugkwam, heb ik meteen maar in het campingrestaurant gegeten en toen weer terug naar mijn tentje. Daar stond mijn buurman zijn caravan te poetsen, dus ik zei dat ik dat graag zag. Verbaasde blik: “Zit JIJ in dat tentje?” Van het een komt het ander, dus ik heb in hun lekker warme voortent koffie gekregen, naar het nieuws en het weer gekeken en toen kwam er nog een wijntje bij en zo en heb ik dus een oergezellige avond gehad. Zo gezellig dat ik er niet meer aan gedacht heb mijn mobieltje op te laden, maar daar kwam ik vanmorgen pas achter. En vanmorgen moest ik me om 7 uur weer bij hen melden en kreeg daar weer een heerlijk ontbijt voorgeschoteld. En het kon niet op, want ik kreeg ook nog een zak brood en fruit mee voor onderweg. Je ziet, er zijn nog een heleboel fantastische mensen.

Vannacht regende het en was het koud, maar ik lag lekker in mijn tentje en betaalde vanmorgen voor al die geneugten slechts € 10, dus dat is geen geld. De weg van Lanaken naar Maastricht was niet makkelijk te vinden en de mensen aan wie ik het vroeg, stuurden me allemaal steeds een andere kant op, zodat ik naar mijn gevoel steeds heen en weer heb gelopen, maar om kwart over een stond deze jongen toch al voor de St. Servaas in Maastricht. En daar kwam net een man uit met rugzak en schelp, dus een mede-pelgrim! Dat is leuk natuurlijk en terwijl we stonden te praten, kwam er een echtpaar bij ons staan, waarvan de man morgen start. Dus dat werd een broederlijk samenzijn.

Voor een stempel werd ik verwezen naar nummer 4, waar ik van een vriendelijke non mijn derde stempel, dit keer van de St. Servaas, kreeg. De tweede heb ik in Valkenswaard bij de VVV laten zetten om te bewijzen dat ik daar in ieder geval wel geweest ben. Bij de VVV in Maastricht kreeg ik het adres van een hotelletje vlakbij het station en daar was ik om half 3. Een rustig dagje dus en ruimschoots de tijd om mijn tentje goed te laten drogen, mijn wasje te doen (dit keer in de wastafel, Ineke), mijn schoenen te poetsen en alle batterijen weer op te laden. Ik ben dus best een bezige bij geweest en nu is het tijd om de stad in te gaan en mijn avondeten te ‘scoren’.    

Nou, moeder heeft nog net even tijd om een berichtje te schrijven en dan is het weer bedtijd. Geloof het of niet, maar ik kom nog steeds tijd tekort en ik weet absoluut niet waar ik het dan druk mee heb. Vrijdagavond dacht ik: “Een heel weekend, zeeën van tijd, wat zal ik eens gaan doen?” en nu is het zondagavond en ik ben niet verder gekomen dan die gedachte. Marnix en ik zijn heel blij dat Theo het naar zijn zin heeft en we genieten daarvan mee. En verder doe ik een boodschap, een wasje, een afwasje, zet Theo’s verhaal op de website en hup, de dag is weer voorbij. En ja, ik heb dit weekend ook eten gemaakt voor mezelf, goed hè? Verder vraagt natuurlijk iedereen die de website niet ziet hoe het met Theo is en waar hij nou is en zo. Leuk, die belangstelling. Vanmiddag was ik bij de bloemenman bij de begraafplaats en werd door hem in sappig Amsterdams begroet: “Ik stond al op je te wachten, schat, want ik ben zo benieuwd hoe het met je man gaat!” Kortom, het thuisfront redt zich wel!

 km 22,82     stappen 33.078 / totaal km 359,52     totaal stappen 504.314

Vanmorgen heb ik eerst eens lekker ontbeten op het terras in de zon met warme broodjes. Voor onderweg kreeg ik nog een handvol paaseitjes mee, dus wie doet je wat. Het landschap was vandaag erg afwisselend, er zaten saaie stukken in met heel veel bouwland, maar ook zulke prachtige stukken. Ik wist niet dat de Kempen zo mooi waren, je hoort er eigenlijk nooit iemand over. Onderweg heb ik wel 3 kwartier staan praten met 2 mannen, die het net met elkaar erover gehad hadden wat ze in vredesnaam moesten gaan doen de hele dag als ze straks in de VUT zouden zitten, dus die waren erg enthousiast dat ik ze op een idee gebracht had. Tot de middag was het mooi en zonnig weer, na de middag werd het bewolkt, maar Gery vertelde net dat het in Zaandam regende. Ik vind het nog steeds geweldig leuk en iedereen is aardig onderweg, ik ben nog niemand tegengekomen die geen woord met me wilde wisselen en je maakt steeds leuke dingen mee. Zo liep ik vanmiddag door een oude paleistuin, die diende als recreatiepark met een trimbaan, een kinderboerderij, enz. Er waren veel mensen en veel kinderen, die hier, net als bij ons, met een rugzakje naar school gaan. Nu waren er kinderen, die naar me keken en verbaasd riepen: “Kijk nou eens, een OPA met een rugzak!” Heerlijk toch?

In de gids had ik gezien dat er een camping moest zijn in het centrum van Lanaken, dus dat leek me wel wat. Het is vannacht prima bevallen in mijn tentje, alleen tegen de ochtend werd het koud en kon mijn slaapzak me nog maar net verwarmen. Enfin, ik kom in het centrum aan, zie een agent en vraag waar de camping is. Oom agent heeft nog nooit gehoord van een camping in het centrum, de dichtstbijzijnde camping blijkt dan nog een uurtje lopen te zijn. Dat is op zich niet erg, maar het is wel de verkeerde kant uit, dus morgen moet ik dat stuk weer terug. Nu sta ik op een giga-camping, bij de ingang was niemand en ik moest me maar melden bij de taveerne en dat was nog zowat een kilometer verder. Maar vooruit, de muntjes voor het warme water komen ze straks brengen, dus dan kan ik onder de douche en ja, Ineke, ik was mijn onderbroek en sokken meestal als ik onder de douche sta, dat gaat in een moeite door. En nog even voor Jan en Olga: leuk dat jullie willen sponsoren, ik zal ernstig nadenken over het goede doel.

   21 april: km 28,59     stappen 41.444

22 april: km 29,36     stappen 42.557 / totaal km 336,7     totaal stappen     471.236

Het doet me goed dat jullie allemaal bezorgd om me zijn, maar dat hoeft niet, want het gaat allemaal uitstekend, ik vind het nog steeds fantastisch. Ik heb maar één zorg: ik heb nog geen enkele spirituele gedachte gehad, ik vind het gewoon leuk! Zou het echte pelgrimsbloed wel door mijn aderen stromen? Aan de andere kant: mijn doel was om het leuk te hebben en dat heb ik tot nu toe wel bereikt! Wel jammer van die port, Jaap Jan, want misschien was ik van die spiritualiën wel spiritueel geworden. Gistermorgen ben ik eerst een uur bezig geweest om een nieuwe SIM-kaart te kopen, maar de lieftallige dames hebben alles voor me in orde gemaakt, telefoonnummers overgezet en zo. Maar ze waren vooral lieftallig, omdat ze mij niet ouder schatten dan 57 jaar! Kijk, dan loop  je weer een tijdje over rozen en dat was ook nodig, want toen ik bij het hotel arriveerde in Bree, bleek dat vol te zijn. De eigenaar heeft toen in het rond gebeld en een plaatsje in een ander hotel voor me geregeld, maar ja, dat was nog wel een half uurtje lopen. Het was zo warm, dat ik in mijn T-shirt heb gelopen, wat vandaag niet kon, want het is gewoon koud. Iedereen moppert, omdat er mooi weer beloofd was. De route maakt steeds ommetjes vanwege zeldzame Amerikaanse eiken of mooie maisvelden, maar dat weet ik nu wel en ik had vandaag weer een stevige tippel voor de boeg. Dus ik kreeg een lumineus idee, toen ik langs de Zuid Willemsvaart liep. Ik dacht: “Een kanaal loopt altijd recht en meestal is er iets van een jaagpad naast”. En dat klopte, een goed pad,  geen auto te zien en behalve een paar vissers ook geen mens. Maar vanmorgen ben ik uitgezwaaid door alle dames van het hotel in Bree. En het was weliswaar koud, maar er was bijna geen wind en geen regen, dus eigenlijk valt er niets te mopperen. En nu zit ik in mijn eigen riante tent op de camping in Maasmechelen en zonet liepen er 2 kleine meisjes langs, die tegen hun vader zeiden: “Kijk pappa, dit is pas een leuke tent!!”  

Als ik zo doorga, ben ik morgen misschien wel in Maastricht, Geer moppert al dat ik te snel ga, maar dan rijdt ze volgend weekend maar een stukje verder!      

 km 27,12     stappen 39.309 / totaal km 278,75     totaal stappen 387.235

Jawel, ik ben in het ‘buitenland’! En dat ging niet zonder slag of stoot. Het was vandaag schitterend weer, ideaal om te lopen, dus het begon allemaal goed. Totdat ik dwars door een moeras moest, even niet goed oplette en voor ik het wist, stond ik tot mijn knieën in de modder weggezakt. Dan sta je toch wel even raar te kijken en dan heb je dus echt een probleem, want je hebt wel bijna 18 kilo op je rug. Zodra je een voet uit de modder hebt getrokken om een stap te zetten, rust het hele gewicht op je andere voet en die zakt dus gewoon nog wat dieper weg. Kortom, het was een hele worsteling om de 3 meter te overbruggen, die me van de ‘vaste grond’ scheidde. Maar, om maar eens een gezang te citeren: “Ik heb de vaste grond gevonden!” Ach ja, als een pelgrimstocht het symbool is van het leven zelf, zak je wel eens even weg, zo is het leven! Maar ik zag er niet meer uit natuurlijk, dus zo kon het gebeuren dat een argeloze voorbijganger mij middenin het bos zag staan in mijn onderbroek om me te verschonen. Dat is allemaal gelukt en zo kon ik schoon de grens over naar België. Van de weeromstuit wist ik niet meer welke kant ik toen op moest, maar terwijl ik de kaart aan het bestuderen was, kwam er een politie-auto aan en  een vriendelijke agent heeft me toen heel duidelijk uitgelegd dat ik die en die weg kon volgen, dus die heeft me gered. Jammer alleen dat hij er niet bij gezegd had hoe lang die weg wel niet was, maar alla.

Onderweg heb ik een bezoek gebracht aan de Achelse Kluis. Bezichtigen kon alleen als ik een of andere dienst bij ging wonen en daar had ik niet zo’n behoefte aan. Maar er is een winkeltje bij, waar ik even heb rondgekeken. Het was maar goed, dat Geer er niet bij was, want die had de hele winkel leeggekocht. Het wemelde van de kaarsen met heiligen erop, kruisjes in alle vormen en maten, enz.

Nu zit ik in Hamont en heb me de weelde veroorloofd van een echt hotel. Dat had ik wel verdiend, vond ik. Dus vanavond wordt het kleren wassen en dan kan ik morgen weer schoon op pad. Ik vind het nog steeds geweldig leuk. Het is ook heel leuk dat iedereen zo meeleeft en berichtjes op de website achterlaat. Als ik zelf de website niet kan zien, leest Gery ze voor. Heel veel dank allemaal!              

 km 18,25     stappen 26.450 / totaal km 251,63     totaal stappen 347.926

Vanmorgen ben ik om 9 uur vertrokken bij Dorien en Jan van de Brink in Eindhoven. Het was heel gezellig daar en leuk om hen weer eens te ontmoeten. Na een stevig ontbijt en proviand voor onderweg heeft Jan me een eind op weg geholpen, want voor vreemdelingen is Eindhoven een ingewikkelde stad. Het centrum van de stad is dan ook ca 6 km verderop.
Bij het station, op het Stationsplein, heb ik op een terrasje in de zon een kopje koffie met apfelstrüdel en veel slagroom gegeten. Heerlijk… daar krijg je een vakantiegevoel van. Maar ja, de reis is nog ver. Per mobieltje heb ik daar toen ook een slaapplaats geregeld in ….. de jeugdherberg van Valkenswaard. Dat is niet zo ver vandaag en een goed punt om morgen België in te gaan. Dus vanavond zit deze oudere jongere of jonge oudere aan de dis met Engelse schoolkinderen, een stuk of 20, denk ik. Aan reuring dus weer geen gebrek. Ik geloof dat ik nasi goreng krijg, maar ja, dat moet ik maar afwachten. Nu heb ik 2 dagen langs de autoweg gelopen en ik ben heel blij dat dat nu afgelopen is. Gek word je van al dat autoverkeer. Men zou het moeten verbieden……

Jullie zien dat ik al een aardig natuurmens aan het worden ben. Niet dat ik veel namen weet van alle vogels die ik onderweg zie, maar ik zie ze wel en dat is toch al heel wat. Overigens zet de natuur wel een spurt in deze dagen. Toen ik vorige week vertrok, was alles nog kaal en grijs en nu zie je plotseling overal bloemen. Dus…. Pelgrim Theo is zeer tevreden.
Er zullen vast wel slechtere tijden komen, maar dit is toch echt wel genieten, hoor.
Morgen dus naar Hamont in België….. nou ja, op de grens van België dan.
 

 14 april: km 27,93     stappen 40.483

De afgelopen 5 dagen heb ik overnacht bij Gery in ons zomerhuisje in Maarn, dus ik hoefde geen overnachtingsplaats te zoeken. Dat was erg prettig, maar als Gery niet thuis is, komt er ook niets op de website, want na mijn ervaring in het internetcafé waag ik me daar nog maar even niet aan.

Vrijdag ben ik door 3 provincies gelopen. Ik startte in Zuid-Holland, liep door Noord-Brabant en eindigde in Gelderland. De koffie ‘scoorde’ ik bij een paar wegwerkers, die hun koffie broederlijk met me deelden. Het valt lang niet mee om een bakje koffie naar binnen te krijgen, want veel uitspanningen zijn nog dicht. Toen ik eenmaal op de pont in Schoonhoven zat, had ik ook echt het gevoel een grens over te gaan en Holland achter me te laten. Een meneer, die mij al eerder onderweg gesignaleerd had, knoopte een praatje met me aan en wist zoveel over de geschiedenis van het land, waar ik doorheen gelopen was, te vertellen dat ik vroeg of hij geschiedenisleraar was. Maar nee, al die verhalen wist hij nog van de lagere school, van een meester die heel boeiend kon vertellen. Leuk is dat. Maar de groene weiden heb ik nu voorlopig wel weer even gezien, hoewel het wel heerlijk rustig loopt. Ik betrap me erop, dat ik het met een paar auto’s al ‘druk’ vind en als ik dan onder de brug loop, waarop het verkeer voortraast  en als ik dan weet, dat Gery op hetzelfde moment waarschijnlijk ergens in de file staat, weet ik wel wie het het beste naar zijn zin heeft. Maar aan de andere kant moet ik toegeven dat het wel heerlijk was toen ze me in Giessen op kwam halen en ik zo in de auto kon stappen en me daar zaterdag ook weer afzette, zodat ik zo weer verder kon. Het eerste stuk een beetje strompelig, maar dat kwam omdat ik in de auto mijn veters had losgemaakt en vergeten was ze weer vast te maken, bleek later. Verder was het een rustig dagje. Ik ben langs een aantal ‘wielen’ gekomen: plassen water, die zijn overgebleven na een dijkdoorbraak, en daar zitten ongelooflijk veel vogels. Gery is me bij het pontje in Nederhemert op komen halen en de eerste Paasdag hebben we vervolgens in rust en vrede in Maarn doorgebracht.
Op tweede Paasdag heeft ze me weer bij hetzelfde pontje afgezet en had ik meteen al een genoeglijk gesprek met de veerman. Ik was dit jaar de tweede Santiagoganger, vorige week was er ook iemand overgevaren. Mijn naam en website werden bijgeschreven in het ‘logboek’, zodat hij ook mij kan volgen. En ik kreeg de overtocht gratis, leuk hè?  

Vervolgens ben ik langs de Maas naar ‘s-Hertogenbosch gelopen via Bokhove, een plaatsje van niks, vier huizen en een ruïne, maar wel met een prachtig praalgraf van Catharina de Montmorecy in de kerk.  
Het is trouwens ontzettend leuk, dat zoveel mensen je onderweg aanspreken. Dat komt door de schelp achterop mijn rugzak, dus Arij en Ellen, jullie cadeau werpt zijn vruchten af. Ik kwam langs een begraafplaats, waar net een mevrouw vandaan kwam en die zei: “Nou, dat is wel een wonder van Jacobus, dat ik u tref. Ik ben zo benieuwd naar uw belevenissen, want ik zou het zo graag zelf ook doen”. En in de buitenwijken van ‘s-Hertogenbosch kwam me een meneer achterop fietsen, die me vroeg of ik onderweg naar Santiago was of op de terugweg. Hij heeft in 2001 de tocht gemaakt, eerst op de fiets naar St. Jean Pied de Port en vandaar lopend naar Santiago, dus kon me goede tips geven. Het meest indrukwekkend vond hij het steentje neerleggen bij het Cruz de Ferro en ik kon hem gelukkig verzekeren, dat ik mijn steentje bij me had. Zulke ontmoetingen zijn  geweldig leuk

In ‘s-Hertogenbosch ben ik natuurlijk naar de St. Jan gegaan, want ik wilde een stempel hebben. Daar werd ik begroet met: “Welkom, Pelgrim, daar staat je heilige!” En toen ik de kerk, die overigens prachtig is, weer uitging: “Het ga u goed op de weg die u gaan moet. Brand een kaarsje voor Jan van de St. Jan”. Dat is toch geweldig? Maar….. een stempel heb ik niet. Die moest ik gaan halen in de pastorie, maar daar werd op mijn bellen niet opengedaan. Gelukkig deed Jacobus toen toch nog een wondertje, want toen we eenmaal in de auto zaten op weg naar Maarn en we vlak na ‘s-Hertogenbosch in een file terechtkwamen, werd er in de auto naast ons ineens heftig gezwaaid. En wie zat daar zo enthousiast te zwaaien? Danielle van het Kunstcentrum in Zaandam. Dat is toch niet te geloven?

Vanmorgen, toen ik nog maar een kwartiertje of zo onderweg was, fietste me een meneer achterop die me na een praatje een kop koffie met een echte Bossche Bol aanbood als troost, omdat ik mijn stempel gemist heb. Van vreugde ben ik vandaag naar Eindhoven gelopen, maar dat was wel een erg pittig stuk. Als ik lang loop, gaat mijn enkel zeer doen en die moet nog heel lang mee, dus daar moet ik een beetje zuinig op zijn. Maar ik heb er nu toch al ruim 200 km opzitten, eigenlijk gaat het best snel. Voor vannacht heb ik onderdak gevonden bij Jan en Dorien van de Brink en Jan is me ergens in Eindhoven op komen halen, dus ik zat weer even luxueus in de auto. Maar ik vind het nog steeds genieten, dus morgen ga ik weer fris en vrolijk op stap!

Hoe gaat het met het thuisfront? Nou, dat valt nog niet mee, als je al jaren gruwelijk verwend bent door je man en je staat er dan in je eentje voor. Ik verbeeld me dat ik het druk heb zelfs, terwijl ik in werkelijkheid niet zoveel uitvoer, geloof ik. Je moet alleen overal aan denken: “Is de verwarming wel uit? Wanneer komt de vuilnisman ook alweer? Wat moet ik nou weer voor boodschappen halen?”, enz. Alles moet nog even wennen natuurlijk, maar het gaat allemaal goed. Ik vermaak me prima alleen en ik geniet van de enthousiaste verhalen die Theo vertelt. Het enige dat me echt zwaar valt, is in mijn eentje zitten eten. Vind ik gewoon afgrijselijk en meestal rommel ik maar een beetje aan, zodat het op eten lijkt. Maar wat is er nou voor lol aan om te koken voor jezelf? Voor wie ongerust mocht worden: Ik val heus niet van de graat, lijd ook geen honger en denk aan mijn vitamientjes, hoor!

De afgelopen dagen ben ik weer verwend natuurlijk, want ‘s morgens  bracht ik Theo weg en ‘s avonds haalde ik hem weer op. “Ja, zo kan ik het ook”, hoor ik jullie denken, maar ik heb er lekker even van genoten. Het is heel grappig om je man ergens heen te brengen en hem dan ‘s avonds weer ergens anders op te halen. Ik stel ‘Truus’ in op een grote plaats om te beginnen en als ik daar dan vlakbij ben, bel ik Theo en die vertelt dan waar hij zit. En dat is iedere keer zo goed gelukt, dat we precies op hetzelfde moment aankwamen. Verder heb ik nu door streken en plaatsen gereden, waar ik nog nooit geweest was en heb ontdekt hoe mooi Nederland is, zodra je uit de Randstad weg bent. Wat ik ook zo leuk vind, is dat je echt meteen contact met iedereen hebt. Ik kwam zaterdag bij het pontje aan in Nederhemert en Theo zag me eerst niet eens, die was in druk gesprek gewikkeld met de eigenares van het restaurant, die de ramen stond te zemen. En toen we vanochtend in ‘s-Hertogenbosch uit de auto stapten, was er meteen een gesprek met mensen van de plantsoenendienst, die daar bezig waren. Ze komen meteen naar je toe, vragen waar je heen gaat, hoe lang je al onderweg bent, enz. Enig is dat voor zo’n kletskous als ik ben. Ik kan me heel goed voorstellen dat het heel erg leuk is om zo’n tocht te maken, alleen dat lopen erbij, ja, dat zou nou toch eigenlijk niet moeten. Ik wilde al een volstrekt lege rugzak op mijn rug nemen met een schelp erop, ik dacht: “Dan maakt iedereen een praatje met me en ik hoef alleen maar te doen alsof ik ook loop”, maar dat mocht niet van Theo. Volgens mij is Theo strenger dan St. Jacob, die knijpt heus wel een oogje toe. Ik heb ook al gezegd, dat Theo van Sint Jacobus vast wel een eindje met de bus mag, maar ja, in ons hart blijven we Calvinisten natuurlijk en die doen zoiets niet!! Zielig vroeg ik Theo: “St. Jacobus gaat met jou wel mee, merk ik, maar wie past er intussen op mij?” Het antwoord was kort en bondig: “Toon”. Met die naam betitelen we thuis oneerbiedig St. Anthonius van Padua. Daar heb ik ook alle vertrouwen in, tenslotte hebben we in de loop der jaren al heel veel kaarsjes voor hem gebrand. Dus het zal ook hier thuis waarachtig wel goed gaan! En het is geweldig je man zo te zien genieten, hij heeft in anderhalve week een bruine kop gekregen en ziet er hartstikke goed uit. Ik hoop zo dat hij het mag halen!

Ik had, slim als ik ben, schone kleren meegenomen voor Theo om die om te ruilen en dan de vieze kleren mee naar huis te nemen. Fout natuurlijk, hij ging nou toch niet ineens van kleren wisselen? Bovendien moest ik niet denken dat hij vuile kleren had, want hij waste iedere avond. Goedgunstig werd mij wel toegestaan zijn kleren te wassen en ik mocht zaterdag ook even naar Zaandam rijden om nieuwe gidsen te halen. Dus zo reed ik zaterdag eerst van Maarn naar Giessen, toen van Giessen naar Zaandam om te wassen, de gids te halen en ook nog even een nieuwe waterfles te kopen, terwijl de was draaide. Vervolgens tufte ik naar Nederhemert en vandaar weer naar Maarn. Snappen jullie nou dat ik het druk heb? Dat ik tussendoor ook nog even tijd had om een muurtje in mijn huisje te schilderen, mag wel een wonder heten.

Nou hoop ik maar, dat ie eind volgende week in de buurt van Maastricht is en dan nog iets nodig heeft, want dan tuf ik ook nog even naar Maastricht. Daarna wordt het wat moeilijker, maar nu kan het nog even. En ik kan nog lang genoeg alleen zitten toch?

 km 21,13     stappen 30.637 / totaal km 127,94     totaal stappen 183.125

Gisteren schreef ik wel enthousiast dat ik vanuit het internetcafé een mail stuurde voor de website, maar toen ik eenmaal aan het verzenden toe was, had dat nog wel wat voeten in de aarde. Want hoe ik ook op de verzendknop drukte, het ging niet. Nadat ik een poosje daarmee getobd had, heb ik toch maar hulp gevraagd aan iemand. En onmiddellijk stonden er toen een stuk of zes heel bereidwillige oorbeldragende en met kettingen getooide jonge gasten om me heen, die me vertelden dat ik in Outlook zat. Nou kon me dat niet schelen, ik vond alles best, maar het bleek dat ik via de securitymail van xs4all moest gaan. “Vindt u het goed als wij het even voor u doen?” zeiden zij en ik haalde opgelucht adem. Daarvoor moest ik toen mijn password hebben en…..dat wist ik! Alweer een wonder van Jacobus! Eensgezind draaiden zij toen de rug naar me toe, terwijl ik het password intikte en zo kwam alles goed. En toen herinnerde ik mij opeens, dat Marnix me dat al had gezegd. Nou ja, je kunt toch niet alles onthouden?

Over onthouden gesproken, ik ben ook ergens onderweg mijn waterfles vergeten, maar alla, daar komt wel weer een nieuwe voor. Het bleek heel moeilijk een overnachting in Gorinchem te vinden, maar mijn gastgezin wist wel een adres voor me in Bleskensgraaf te versieren, dus …. toch maar de Alblasserwaard. Ja Liesbeth, ik heb de heerlijke gier geroken, hoor! Overigens vond ik het wel een saai stuk, allemaal weilanden en alles hetzelfde. Ik heb de polders nu wel gezien.

Ik zit nu bij de familie van de Herik in Bleskensgraaf. Meneer is internationaal chauffeur geweest, dus kent ook alle namen uit het vervoer en dat is leuk. Mevrouw is lid van de Historische Vereniging, dus ik heb haar gevraagd of ze de ‘Zwijnenburgjes’ en de ‘Bergeijkjes’ kende, het voorgeslacht van Gery. De namen zijn er nog steeds en ze vertelde dat de Bergeijken allemaal zo goed konden schrijven en dichten. Dus nu weet Geer van wie ze het heeft. Genoeg stof tot praten dus.

Het lopen gaat uitstekend, er waren vanmiddag een paar buien, maar ik heb mijn poncho niet aan hoeven trekken. Morgen steek ik de rivier over en loop Noord-Brabant in. Gery komt me dan ophalen en dan is mijn volgende overnachting dus op ons ‘landgoed’ in Maarn. Zaterdag brengt en haalt ze me dan en dan ben ik van plan om zondag maar eens een rustdag te nemen. Tot na  Pasen dus!

 km 19     stappen 27.000 / totaal km 106,81     totaal stappen 152.488

Ik zit nu in een internetcafé in Schoonhoven. Een rotherrie om me heen, dus ik kan me nauwelijks concentreren om iets zinnigs te schrijven. Vandaag ben ik om 9.30 uur vertrokken uit mijn ‘stulp’. Na een groots ontbijt met van alles en nog wat extra in de tas op pad. Weer eindeloze grasdijken en nog weidsere weilanden in het Groene Hart van Holland. Moeten ze inderdaad laten zoals het nu is, want het is gewoon prachtig, zoals moeder Groot dat zou zeggen. Mooi weer, maar erg fris als je tegen de wind in moet lopen. In Haastrecht heb ik een kop koffie genomen met appeltaart en veel extra slagroom van de eigenaresse. “Dat is om op krachten te blijven”, werd er bij gezegd. In Haastrecht heb ik ook extra prepaid voor de mobiel gekocht. Ik heb nu weer voldoende voorlopig. Ca 5 km voor Schoonhoven stond vermeld dat de weg afgezet was wegens werkzaamheden. Ik had dan ca 5 km extra moeten lopen, maar ben toch maar doorgelopen, omdat ik vermoedde dat een voetganger er wel door zou kunnen. Dat is natuurlijk een risico, want als het niet lukt moet je 4 km teruglopen en toch die 5 km extra. Maar ja, men was een duiker aan het bouwen en wandelaars en fietsers konden over platen balanceren naar de overkant.
Daarna was het nog maar kort naar mijn overnachtingsadres in Schoonhoven. Daar heb ik mijn rugzak neergezet en ben naar het centrum van Schoonhoven gelopen. Leuke oude stad.
Hier ga ik ook eten straks, want er zijn wel wat restaurants die mijn bezoek waard zijn, denk ik. Tenslotte verwacht Danielle al dat ik mij iedere avond uitgebreid tegoed zal gaan doen. Klopt dus!! Maar ik doe er ook wat voor, hoor!! De calorieë vliegen eraf.

Morgen wil ik de route door de Alblasserwaard laten voor wat-ie is. Ik ken die omgeving wel van vroeger en ik zou minstens 31 km moeten lopen voor er een mogelijkheid tot overnachting is. Nu wil ik rechtstreeks via de gewone verkeersweg van Nieuwpoort naar Gorinchem lopen. Daar hoop ik vanavond nog een plekje te reserveren. En dan ga ik vrijdag toch echt Holland verlaten door naar Woudrichem te gaan!  

Ik heb natuurlijk ook alle reacties gelezen op de site. Overigens: wat doet die schat dat toch geweldig, niet? Wat een deskundigheid!! Daar wordt vast weer erg veel tijd aan besteed.
Voor wat betreft de INR: Ik doe gewoon wat jullie me geleerd hebben: behapbare brokken maken en stap voor stap. Zo eenvoudig was het toch??? Maar ik ben er nog niet, hoor!! In ieder geval weer heel leuk iets van jullie te horen.  

Nou, hier laat ik het bij, want ik word hier zenuwachtig van dat kabaal. Als je heel de dag in de natuur bent, kan je hier niet meer tegen. Of worden we oud misschien???  

 km 25     stappen 36.253 / totaal km 87,81     totaal stappen 125.488

Het is vandaag weer lekker gegaan. Ik heb door eindeloze polders gelopen, wilde in Zwammerdam iets gaan eten, maar er was niets. Dus toen ben ik maar doorgelopen naar Reeuwijk, waar ik een kop tomatensoep heb gegeten en een boerenpannenkoek, waarvan ik het einde niet kon zien. Met een volle maag ben ik toen over een dijk dwars door de Reeuwijkse plassen gelopen en dat was supermooi. Jammer dat er geen zonnetje bij scheen, maar het is de hele dag droog gebleven, dus mij hoor je niet mopperen. ‘s Middags begint mijn enkel wel een beetje op te spelen, maar alla, er staat ook veel gewicht op natuurlijk en ‘s morgens is het weer over. Om 16.30 uur was ik in Driebruggen en nu zit ik in een chalet in de tuin van mijn gastgezin met openslaande deuren en een zitje in de tuin. Het is nu wel te koud  om buiten te zitten, maar binnen heb ik de beschikking over een woon-slaapkamer, een ingebouwde keuken en een douche. Daar ga ik straks onder staan met mijn kleren onder mijn voeten, dan zijn die ook meteen weer gewassen en kunnen aan het droogrekje, dat ook al aanwezig is. Kortom, ome Theo zit er zeer comfortabel bij!

 km 13,31     stappen 18.450 / totaal km 62,81     totaal stappen 89.235

Het was prima wandelweer vandaag en Han bracht me terug naar de route, zodat ik om 9 uur weer aan de wandel was. Het was een prachtige tocht door het groene hart en de koffie in het wandelaarscafe (“gastvrij voor wandelaars” staat op de deur) smaakte lekker. Mijn brood heb ik aan de kant van een sloot opgegeten en de afstand viel reuze mee. Om half 3 was ik al bij mijn gastvrouw in Alphen aan de Rijn. Deze was niet thuis, maar had me telefonisch verteld waar ik de sleutel kon vinden en binnen lag een briefje op welke kamer ik moest zijn. Zoveel vertrouwen hebben mensen in je, dat ze jou als wildvreemde in huis laten. Op mijn bed lag ook nog een briefje: “Dit is uw bed. Tot zo!”

Dus nu heb ik al keurig mijn wasje gedaan en ga op zoek naar een bed voor morgen in de omgeving van Haastrecht. Ik heb het uitstekend naar mijn zin. Onderweg is een fotograaf een stukje meegelopen, maar hij wilde geen foto maken, want hij fotografeerde geen ‘toeristen’. Ik zei nog dat ik nu dat hele eind gelopen had om op de foto te mogen, maar hij was onverbiddelijk. Nou ja, van Geer hoorde ik dat mijn foto levensgroot in het Noord Hollands dagblad staat, dus zo is het wel weer mooi genoeg!  

Dominee Hans Neels van de Noorderkerk aan de Heijermansstraat zet de eerste stempel voor de 62-jarige Theo den Otter, die wandelt van woonplaats Zaandam naar Santiago de Compostela. (foto: Bart Homburg)

ZAANDAM – ‘Daar heb je het nou al jaren over, doe het dan ook eens een keer’. Die verzuchting slaakte Gery den Otter enige tijd terug tegen haar man Theo. Zaterdagmorgen was het zo ver en vertrok de Zaandammer te voet vanuit zijn woonplaats richting het bedevaartsoord Santiago de Compostela in het noordwesten van Spanje.

Den Otter heeft zich goed voorbereid op de tocht. “Ja, ik heb veel geoefend en ben er klaar voor. Ik ben gestopt met werken en heb nu meer tijd dan geld, zeg maar. Ik heb de tocht altijd willen maken, het lijkt me heel mooi. Het is zeker geen eenvoudige klus, want het gaat wel om 2800 kilometer. De eerste dagen wil ik tussen de twintig à vijfentwintig kilometer wandelen. Ben ik aan het wandelen gewend geraakt, dan wil ik dat opvoeren tot rond de dertig kilometer per dag.”

Slapen
De 62-jarige Zaandammer denkt zo’n vier maanden nodig te hebben voor de tocht. “Voor onderweg heb ik een eenpersoonstentje meegenomen. Ik kan ook een keer bij een oud-collega slapen. Verder zie ik wel waar ik kan slapen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat goed komt.”
Als bewijs van zijn wandeltocht haalt Den Otter stempels op bij kerken. De eerste stempel werd gezet in de Noorderkerk aan de Heijermansstraat in Zaandam.
“Dat is een traditie, dat doen fietsers ook. In elk dorpje staat wel een kerk. In de kerk in Santiago de Compostela krijg je naast een stempel ook een diploma. Ik ben zelf aangesloten bij de protestantse gemeente, maar Santiago is een katholiek bedevaartsoord. Als je terug gaat in de geschiedenis gaat het om een mengelmoes van Griekse en Keltische culturen. Dus het moet kunnen.”
Het bedevaartsoord van Santiago de Compostela werd in de achtste eeuw gebouwd op de plaats waar het lichaam van de heilige Jacobus was teruggevonden.

Onthoofd
De apostel Jacobus keerde na een mislukte evangelisatietocht in Spanje terug naar Jeruzalem, waar hij in het jaar 44 door de heerser Herodes werd onthoofd. Zijn leerlingen brachten zijn dode lichaam in een boot zonder roer, maar met een engel als gids, naar Spanje. Eeuwen later (813) werden de relieken door bisschop Theodomir gevonden op een heuvel, die op bijzondere wijze door sterren verlicht was: Campus Stellae – veld van sterren, vandaar Compostela. Daar werd een kerk gebouwd, de voorloper van de huidige imposante kathedraal. In de loop der eeuwen won de plaats aan betekenis als bedevaartsoord en ontstonden door heel Europa routes naar Compostela.
Wie de verrichtingen van de Zaandamse wandelaar wil volgen kan terecht op de website www.pelgrimtheo.com.

 km 31,5     stappen 45045  / totaal km 49,5     totaal stappen 70.785

Vanmorgen vertrok ik om 9 uur, door mijn gastfamilie rijkelijk voorzien van brood voor onderweg. Het weer was prima vandaag, dus dat was tenminste al een vooruitgang. De route in Amsterdam is erg slecht aangegeven, zodat ik een paar keer ben misgelopen. Onderweg kwam een echtpaar mij hijgend achternagelopen met de vraag of ik echt al op weg was naar Santiago of dat ik liep te oefenen. Hun zoon vertrekt namelijk op eerste Paasdag voor dezelfde tocht, dus ze waren erg nieuwsgierig. Leuk, zulke ontmoetingen.

Om kwart over 5 kwam ik aan bij Anneke en Han, mijn vroegere collega, waar ik vannacht onderdak krijg. Ik heb lekker gedoucht en zit er nu weer schoon en pedant bij. Omdat ik een paar ‘ommetjes’ gemaakt heb, heb ik vandaag 31,5 km gelopen, iets meer dan de verwachting was en Han vertelt me nu natuurlijk hoe ik een veel kortere weg had kunnen lopen. Maar ja, je hebt wandelbloed of niet. Mijn voeten zijn nu wel moe, maar ik heb geen blaren, dus morgen opgewekt weer verder.

 km  18     stappen 25.740

Nou, daar gaat-ie dan. Na alle drukte de laatste week was het vanmorgen dan eindelijk zover. Ik heb heel veel cadeautjes en goede wensen meegekregen. Veel mensen kwamen me vanochtend thuis nog even uitzwaaien en Marnix, Ton en Suzanne zijn meegelopen tot de pont. Halverwege nog even koffiedrinken op het Kunstcentrum en dan de pont op en zwaaien naar de achterblijvers! Het begon al goed, want bij vertrek hoosde het uit de lucht, het waaide stevig en het was koud.
Maar eenmaal aan de overkant was het droog en het is verder droog gebleven. Om half 4 was ik al op mijn eerste adres in Sloten en viel meteen met mijn neus in de boter: echte Zeeuwen van afkomst en bekend met de route naar Santiago. De fles kwam al gauw op tafel en het werd heel gezellig!
Morgen loop ik naar De Kwakel, maar voor vandaag zit het erop en zijn dus de eerste kilometers gelopen!!

De laatste weken heeft hier thuis uiteraard alles gedraaid om de komende voettocht van Theo naar Santiago. We zijn er druk mee geweest; Theo om te zorgen dat alles klaar was en ik om allerlei ingewikkelde zaken als foto’s en films, die hij zal opsturen, op de computer te leren zetten. Overal liggen nu papiertjes met aanwijzingen.
Je leeft er allebei dus naar toe, maar ‘t gekke is dat je je tegelijkertijd niet goed kunt realiseren dat het nu echt zal gaan gebeuren. Toen we vanmorgen opstonden, kon ik me gewoon niet voorstellen, dat dit voorlopig onze laatste ochtend samen zou zijn en ik dus morgenochtend in mijn eentje zit te ontbijten.

Het is wel geweldig leuk te zien hoe iedereen meeleeft en belangstelling toont. Al die doordachte cadeautjes, al die mensen die nog even gedag komen zeggen en het allerbeste wensen. Ik geniet ervan dat het nu eens helemaal om hem gaat, dat heeft hij zeker verdiend.

En dan ineens is het zover en stapt je man de deur uit. Dan mag je hem nog even ontmoeten bij het laatste kopje koffie in het Kunstcentrum en ook dat is leuk. Het is leuk om te zien hoe Theo het daar naar zijn zin heeft en zich er thuisvoelt. En, eerlijk is eerlijk, ik ben apetrots op hem als ik hem zo zie en weet aan welke onderneming hij gaat beginnen. Wie had dat een paar jaar geleden kunnen denken??

Met alle goede wensen en de belofte dat het Kunstcentrum zijn schoenen zal sponsoren, stappen we dan ook hier de deur uit. Marnix, Ton en Suzanne lopen met hem mee naar de pont en ik wacht hen daar op, want ook meelopen doe ik maar niet, ik zou na 5 minuten al een last zijn in plaats van een lust.
De pont ligt al te wachten en na nog een laatste “Veel geluk en heel veel plezier” verdwijnt hij dan letterlijk uit je gezichtsveld.
 

En je denkt bezorgd: “Wat kan er allemaal niet gebeuren?”, maar het allerlaatste dat we nog in de verte zien, is de Jacobsschelp achter op zijn rugzak en als dat geen goed teken is, weet ik het niet meer!    

Nou,daar staat-ie dan, mijn allereerste stempel! En dat viel nog niet eens mee. Het leek me leuk om als eerste stempel dat van de Noorderkerk in Zaandam te hebben. Dus naar het kerkelijk bureau. Er werd gezocht en gezocht, maar helaas, er was geen stempel te vinden. Iedereen wist dat er ergens één moest zijn, maar waar????

Gelukkig bracht de scriba uitkomst, zij zorgde voor het stempel en zo kwam het toch voor elkaar.

Dus nu gaat het dan echt gebeuren. Morgenochtend vertrek ik van huis om ongeveer 10 uur. Dan ga ik onderweg voor het laatst op de koffie in het Kunstcentrum en loop ik vervolgens door naar de pont, waar ik om ongeveer half 12 hoop te arriveren!

Wie zin heeft met me mee te lopen tot de pont is welkom, wie me bij de pont uit wil zwaaien, is ook welkom. Maar daarna stap ik op de pont en vaar de ‘Zaanse grens’ over en heeft iedereen dus alleen nog het nakijken!