km 36 stappen 51.430 / totaal km 2922,16 totaal stappen 4.195.514
Vandaag ben ik de berg opgeklommen naar het Cruz de Ferro om mijn steentje neer te leggen. Dat was voor mij het absolute hoogtepunt, eigenlijk heb ik nu mijn doel bereikt, de rest is toegift.
Vier maanden geleden heb ik op het grafje van Ernest een steen weggehaald. Daar hebben we onze namen op laten zetten.
De hele weg is dat steentje met me meegereisd tot vandaag. Het Cruz de Ferro is een simpel kruis bovenop een berg stenen. Die berg stenen is ontstaan omdat alle pelgrims daar sinds eeuwen een steen neerleggen. Bij de Romeinen was dit al een gebedsplaats en vroeger dacht men dat dit het hoogste punt van de Camino was. Het blijkt dat niet te zijn, maar het is wel een plek waar je naar alle kanten uitzicht hebt.
Toen ik na mijn klimpartij in de buurt van het Cruz de Ferro kwam, zag ik het liggen met……. een groep fietsers erbij, die stonden te joelen en te hossen en te springen. Ieder zijn Camino, dat is waar, maar ik kwam er met heel andere gevoelens en dat was echt wel even slikken. Ik had zelfs even de neiging om door te lopen. Maar uiteindelijk was ik er voor mezelf, dus dat heb ik niet gedaan. Er was een Nederlands echtpaar, dat mij heeft gefilmd toen ik met mijn steentje naar boven klom om het neer te leggen.
Het was erg emotioneel, eigenlijk was het loslaten, maar tegelijkertijd ook op zijn plek leggen en vertrouwen hebben in de toekomst.
Ik liep weer terug met een goed gevoel: Die steen ligt daar goed!
Mission completed!
August 11th, 2006 at 10:29
Lieve zus, zwager en neef,
Hierbij hebben we geen woorden. Alleen datErnest altijd meegaat, een leven lang.
Jannie en Jaap
August 11th, 2006 at 11:54
Ik wil hier wat schrijven, maar weet eigenlijk ook niet zo goed wat. Het is een mooie gebeurtenis waar je misschien helemaal niets meer aan moet willen toevoegen.
Eventueel nog dit: Die fietsers symboliseren misschien wel een wereld die onbekommerd en onverdroten doordraait. Goed dat je niet bent doorgelopen en gedaan hebt wat je wilde doen.
August 11th, 2006 at 14:19
Pa, bedankt.
August 11th, 2006 at 15:27
Pelgrimstocht
Toen de stilte brak in zijn hoofd
onder druk van de wereld die
hijzelf had toegelaten, strikte hij
op een ochtend zijn schoenen,
zocht naar woorden voor een afscheid
en vertrok zonder nog iets te zeggen
op weg naar een beeld
waar hem verlossing scheen,
naar een veld
ver weg onder sterren.
Maanden schreef hij met de afdruk
Van zijn voeten, zijn naam in de huid
van oude wegen. Trok stofsporen
als een web tussen stad en stad
op weg naar zijn doel.
En op de telmaat van zijn passen
formuleerde hij zorgvuldig
de vragen die hij stellen zou
als zijn tocht was afgelegd.
Aan de sterren zou hij de woorden
vragen om te beschrijven wat zijn hart
niet meer zeggen kon,
aan de 4 winden de gedachten
die hij zelf niet vormen kon
en de rotsen aan het einde van zijn reis
zou hij smeken hem zijn eigen weg te duiden
die hij was krijtgeraakt
Maar toen hij knielde
na een tocht van maanden
voor de poorten van zijn doel
hadden zon en wind
en stof en regen
al zijn vragen uitgewist
De woorden van zijn hart
had hij een halve weg terug
al gelezen in de dans
van vonken
boven een avondvuur,
zijn verstarde gedachten
waren nooit zo helder
verwoord als door elke zucht
van zijn eigen ademtocht
bij elke pas die hij naar hier had gezet
en zijn toekomstweg stond geschreven
in de lijnen van
een kiezelsteen die hij
weken eerder al had geraapt
bij de monding van een rivier.
Toen hij knielde
op een Spaans veld onder de sterren
hadden zijn vingers
alle antwoorden al gelezen
telkens als zij streken
als een stille mantra
over de ribbels van de schelp
om zijn hals
en geklonken in het ruisen
van de kalme zee in haar holte
waar hij naar had geluisterd
op stille avonden
in andere velden onder
andere hemels van sterren.
August 11th, 2006 at 21:59
Beste Theo,
Ik herinner me het moment met ons driëen, samen op de verlaten camping, bij het delen van ons brood, toen je ons met stokkende woorden ons vertelde over jouw zoontje Ernest en het steentje dat je bij je droeg. Nu op dit ogenblik kan ik heel goed aanvoelen wat het neerleggen van dit steentje op de berg aan het kruis voor jou betekende. Heb vertrouwen in de toekomst Theo !
Arlette en Etienne
August 11th, 2006 at 23:08
Wat zal je rugzak nu vreemd leeg aanvoelen.
Suzanne